Isekai (Başka Dünya) Animelerinde Kaçınılması Gereken Senaryo Tuzakları: Ruhani Rehberin!

1. "Overpowered" (Aşırı Güçlü) Karakter Sendromu

Abi bak, "overpowered" karakter olayına gıcığım ya! Tamam, anlıyorum, ana karakterimiz başka bir dünyaya ışınlanıyor ve bir anda acayip güçlere sahip oluyor. Ama bu, her şeyi tek yumrukta çözebileceği anlamına gelmemeli. Hani biraz zorlansın, biraz terlesin, değil mi? Yoksa hikaye çok bayat oluyor. Düşünsene, adam daha ilk bölümde evrenin en güçlü varlığı oluyor, sonra ne izleyeceğiz? Tavla falan mı oynayacak yani? Bu durum, karakterin gelişimini de baltalıyor. Çünkü zaten her şeye gücü yetiyor, neyi aşacak, nasıl büyüyecek? Mesela, "Kenja no Mago" var ya, o anime tam bu tuzağa düşüyor. Çocuk doğuştan süper zeki ve güçlü, e ne anlamı kaldı şimdi? Biraz " underdog" (ezik) olsun be kardeşim, sonra yükselsin, biz de gaza gelelim.

Bunun yerine, karakterin güçlerini yavaş yavaş keşfetmesi, kullanmayı öğrenmesi ve bu süreçte hatalar yapması çok daha ilgi çekici olur. Hani "Fullmetal Alchemist"teki Edward Elric gibi, adam simya konusunda dahi ama hala bir sürü zorlukla karşılaşıyor. İşte o zaman karakterle bağ kurabiliyoruz. Yoksa her şeyi kolayca halleden bir karakter, sadece bir "Mary Sue" (kusursuz karakter) olmaktan öteye gidemez. Hikaye de yavanlaşır, heyecan da kalmaz.

Kısacası, karakterin aşırı güçlü olması değil, o güçle nasıl başa çıktığı, onu nasıl kullandığı önemli. Biraz denge, biraz zorluk, biraz da karakter gelişimi... İşte o zaman tadından yenmez bir isekai animemiz olur. Yoksa sadece "güç gösterisi" izlemekten öteye gidemeyiz.

Ruhsal Not: Güç, sorumluluk getirir derler ya, işte tam da bu! Karakterin gücüyle nasıl yüzleştiği, içsel yolculuğunun bir parçası olmalı. Yoksa sadece dışsal bir özellik olarak kalır.

Perde Aralığı: Eğer "kafa dağıtayım, aksiyon olsun yeter" diyorsan, belki bu tür animeler sana hitap edebilir. Ama daha derinlikli bir şeyler arıyorsan, uzak dur derim.

2. "Harem" Kurma Zorunluluğu

Ya bu "harem" olayına da kıl oluyorum! İsekai animelerinde illa ki ana karakterin etrafında bir sürü kız toplanacak, hepsi de ona aşık olacak. Sanki başka bir dünyaya gitmenin tek amacı buymuş gibi! Tamam, anlıyorum, belki izleyiciye "power fantasy" (güç fantezisi) yaşatmak istiyorlar ama bu kadar da abartılmamalı. Hani biraz mantık, biraz gerçekçilik olsa fena olmaz. Kızların hepsi de birbirinden güzel, hepsi de ana karaktere tapıyor, e hani nerede karakter derinliği, nerede hikaye örgüsü?

Bu durum, sadece karakterleri karikatürize etmekle kalmıyor, aynı zamanda hikayeyi de tekdüzeleştiriyor. Çünkü bütün olay, kızların ana karakterin etrafında dönmesiyle sınırlı kalıyor. Ana karakter de sürekli kararsız, sürekli birilerini idare etmeye çalışıyor. E hani nerede macera, nerede aksiyon, nerede o başka dünyanın gizemleri? "Harem" kurmak, hikayenin önüne geçince, geriye sadece boş bir "fan service" (hayran memnun etme) kalıyor. Mesela, "Death March kara Hajimaru Isekai Kyousoukyoku" var ya, o anime de bu tuzağa düşüyor. Adam nereye gitse bir kız peşine takılıyor, sonra da harem kurma derdine düşüyor.

Bunun yerine, karakterler arasındaki ilişkilerin daha organik, daha doğal gelişmesi çok daha güzel olur. Hani "Spice and Wolf"taki Holo ile Lawrence gibi, aralarında bir bağ oluşsun, birbirlerini anlasınlar, desteklesinler. Yoksa sadece "göz ziyafeti" sunmakla hikaye anlatılmaz. Biraz duygu, biraz empati, biraz da karakter gelişimi... İşte o zaman tadından yenmez bir isekai animemiz olur. Yoksa sadece "harem kurma simülasyonu" izlemekten öteye gidemeyiz.

Ruhsal Not: Aşk, bir seçimdir, bir zorunluluk değil! Karakterlerin birbirini tanıması, anlaması ve gerçekten sevmesi önemli. Yoksa sadece dışsal bir çekim olarak kalır.

Perde Aralığı: Eğer "romantik komedi" seviyorsan, belki bu tür animeler sana hitap edebilir. Ama daha ciddi, daha derinlikli bir şeyler arıyorsan, uzak dur derim.

3. "RPG" Mekaniklerine Aşırı Bağımlılık

Ya bu "RPG" mekaniklerine de takmışlar kafayı! İsekai animelerinde illa ki seviye atlama, yetenek geliştirme, envanter yönetimi olacak. Sanki başka bir dünyaya gitmek, bir video oyununa girmekle aynı şeymiş gibi! Tamam, anlıyorum, belki izleyiciye tanıdık bir şeyler sunmak istiyorlar ama bu kadar da abartılmamalı. Hani biraz yaratıcılık, biraz özgünlük olsa fena olmaz. Karakter sürekli seviye atlıyor, sürekli yeni yetenekler kazanıyor, e hani nerede o dünyanın gerçekliği, nerede o tehlike hissi?

Bu durum, sadece hikayeyi basitleştirmekle kalmıyor, aynı zamanda karakterleri de birer "avatar"a dönüştürüyor. Çünkü bütün olay, seviye atlamakla, daha güçlü olmakla sınırlı kalıyor. Karakter de sürekli istatistiklere bakıyor, sürekli en iyi ekipmanı bulmaya çalışıyor. E hani nerede o karakterin motivasyonu, nerede o içsel çatışmaları, nerede o dünyaya adapte olma çabası? "RPG" mekanikleri, hikayenin önüne geçince, geriye sadece boş bir "grind" (tekrar eden görevler) kalıyor. Mesela, "Log Horizon" var ya, o anime de bu tuzağa düşüyor. Adamlar sürekli seviye atlıyor, sürekli yeni eşyalar buluyor, sonra da ne yapacaklarını şaşırıyorlar.

Bunun yerine, karakterin karşılaştığı zorlukların daha gerçekçi, daha insani olması çok daha güzel olur. Hani "Re:Zero"daki Subaru gibi, adam sürekli ölüyor, sürekli aynı döngüye giriyor, ama pes etmiyor. Yoksa sadece "güçlenme simülasyonu" izlemekle hikaye anlatılmaz. Biraz duygu, biraz gerilim, biraz da karakter gelişimi... İşte o zaman tadından yenmez bir isekai animemiz olur. Yoksa sadece "RPG oynatma" izlemekten öteye gidemeyiz.

Ruhsal Not: Hayat, bir oyundan çok daha karmaşık! Karakterin karşılaştığı zorluklar, onun içsel yolculuğunun bir parçası olmalı. Yoksa sadece dışsal bir engel olarak kalır.

Perde Aralığı: Eğer "strateji oyunları" seviyorsan, belki bu tür animeler sana hitap edebilir. Ama daha sürükleyici, daha gerçekçi bir şeyler arıyorsan, uzak dur derim.

4. "Mary Sue/Gary Stu" Karakterler

Abi bu "Mary Sue/Gary Stu" karakterler de nedir ya! İsekai animelerinde illa ki ana karakter kusursuz olacak, her konuda yetenekli olacak, herkes ona hayran olacak. Sanki başka bir dünyaya gitmek, bir "süper kahraman" doğurmakla aynı şeymiş gibi! Tamam, anlıyorum, belki izleyiciye "ideal benlik" sunmak istiyorlar ama bu kadar da abartılmamalı. Hani biraz kusur, biraz zayıflık olsa fena olmaz. Karakter sürekli başarılı oluyor, sürekli takdir topluyor, e hani nerede o karakterin gelişimi, nerede o içsel çatışmaları?

Bu durum, sadece karakteri antipatik yapmakla kalmıyor, aynı zamanda hikayeyi de tahmin edilebilir kılıyor. Çünkü bütün olay, karakterin ne kadar mükemmel olduğunu göstermekle sınırlı kalıyor. Karakter de sürekli kendini övüyor, sürekli başkalarına akıl veriyor. E hani nerede o karakterin öğrenme süreci, nerede o dünyaya adapte olma çabası? "Mary Sue/Gary Stu" karakterler, hikayenin önüne geçince, geriye sadece boş bir "narsizm gösterisi" kalıyor. Mesela, "Arifureta Shokugyou de Sekai Saikyou" var ya, o anime de bu tuzağa düşüyor. Adam bir anda dünyanın en güçlüsü oluyor, sonra da herkese tepeden bakıyor.

Bunun yerine, karakterin kusurlarıyla yüzleşmesi, zayıflıklarını aşması çok daha güzel olur. Hani "Mushoku Tensei"deki Rudeus gibi, adam geçmişinden ders alıyor, hatalarını telafi etmeye çalışıyor. Yoksa sadece "kusursuzluk simülasyonu" izlemekle hikaye anlatılmaz. Biraz empati, biraz alçakgönüllülük, biraz da karakter gelişimi... İşte o zaman tadından yenmez bir isekai animemiz olur. Yoksa sadece "ego tatmini" izlemekten öteye gidemeyiz.

Ruhsal Not: Kusurlarımız, bizi biz yapan şeydir! Karakterin kusurlarıyla yüzleşmesi, onun içsel yolculuğunun bir parçası olmalı. Yoksa sadece dışsal bir özellik olarak kalır.

Perde Aralığı: Eğer "kendine güven" aşılamak istiyorsan, belki bu tür animeler sana hitap edebilir. Ama daha gerçekçi, daha insani bir şeyler arıyorsan, uzak dur derim.

5. Açıklama Metinleriyle Boğmak

Ya bu açıklama metinleriyle de bıktırdılar! İsekai animelerinde illa ki her şeyi uzun uzun anlatacaklar, sanki izleyici aptalmış gibi! Tamam, anlıyorum, belki dünyayı tanıtmak istiyorlar ama bu kadar da abartılmamalı. Hani biraz gösterme, biraz ima etme olsa fena olmaz. Karakter sürekli bir şeyleri açıklıyor, sürekli ders veriyor, e hani nerede o dünyanın gizemi, nerede o keşfetme heyecanı?

Bu durum, sadece hikayeyi yavaşlatmakla kalmıyor, aynı zamanda izleyiciyi de sıkıyor. Çünkü bütün olay, karakterin ne kadar bilgili olduğunu göstermekle sınırlı kalıyor. Karakter de sürekli terimler kullanıyor, sürekli detaylara giriyor. E hani nerede o karakterin duyguları, nerede o aksiyon sahneleri? Açıklama metinleri, hikayenin önüne geçince, geriye sadece boş bir "ders kitabı" kalıyor. Mesela, "Maou Gakuin no Futekigousha" var ya, o anime de bu tuzağa düşüyor. Adam sürekli güçlerini açıklıyor, sürekli kurallar koyuyor, sonra da kimse onu anlamıyor.

Bunun yerine, dünyanın yavaş yavaş keşfedilmesi, karakterin deneyimleriyle öğrenmesi çok daha güzel olur. Hani "Made in Abyss"teki Riko gibi, kız bilmediği bir dünyaya giriyor, sürekli yeni şeyler öğreniyor. Yoksa sadece "ansiklopedi okuma" izlemekle hikaye anlatılmaz. Biraz merak, biraz keşif, biraz da karakter gelişimi... İşte o zaman tadından yenmez bir isekai animemiz olur. Yoksa sadece "bilgi yarışması" izlemekten öteye gidemeyiz.

Ruhsal Not: Bilgi, güçtür derler ya, ama onu nasıl kullandığın önemli! Karakterin bilgiyi nasıl yorumladığı, onun içsel yolculuğunun bir parçası olmalı. Yoksa sadece dışsal bir özellik olarak kalır.

Perde Aralığı: Eğer "belgesel" seviyorsan, belki bu tür animeler sana hitap edebilir. Ama daha sürükleyici, daha heyecan verici bir şeyler arıyorsan, uzak dur derim.

6. "Kötü Adam" Karikatürleri

Ya bu "kötü adam" karikatürleri de nedir ya! İsekai animelerinde illa ki kötü adamlar dümdüz kötü olacak, hiçbir motivasyonları olmayacak, sırf kötülük olsun diye kötülük yapacaklar. Sanki başka bir dünyaya gitmek, bir "şeytan çıkarma" seansına katılmakla aynı şeymiş gibi! Tamam, anlıyorum, belki kahramanı yüceltmek istiyorlar ama bu kadar da abartılmamalı. Hani biraz karmaşıklık, biraz gri alan olsa fena olmaz. Kötü adam sürekli plan yapıyor, sürekli kahramana zarar vermeye çalışıyor, e hani nerede o kötü adamın geçmişi, nerede o motivasyonları?

Bu durum, sadece hikayeyi basitleştirmekle kalmıyor, aynı zamanda karakterleri de tek boyutlu yapıyor. Çünkü bütün olay, kötü adamın ne kadar kötü olduğunu göstermekle sınırlı kalıyor. Kötü adam da sürekli sırıtıyor, sürekli tehditler savuruyor. E hani nerede o kötü adamın insanlığı, nerede o içsel çatışmaları? "Kötü adam" karikatürleri, hikayenin önüne geçince, geriye sadece boş bir "iyi-kötü" çatışması kalıyor. Mesela, "Shield Hero" var ya, o anime de bu tuzağa düşüyor. Kral sürekli kahramana düşmanlık ediyor, sırf kötülük olsun diye.

Bunun yerine, kötü adamın motivasyonlarının anlaşılması, geçmişinin incelenmesi çok daha güzel olur. Hani "Vinland Saga"daki Askeladd gibi, adamın kendi amaçları var, kendi idealleri var, bu yüzden kötü davranıyor. Yoksa sadece "kukla dövme" izlemekle hikaye anlatılmaz. Biraz empati, biraz anlayış, biraz da karakter gelişimi... İşte o zaman tadından yenmez bir isekai animemiz olur. Yoksa sadece "iyi-kötü oyunu" izlemekten öteye gidemeyiz.

Ruhsal Not: Herkesin bir hikayesi vardır! Kötü adamın motivasyonlarını anlamak, onun içsel yolculuğunun bir parçası olmalı. Yoksa sadece dışsal bir engel olarak kalır.

Perde Aralığı: Eğer "aksiyon filmleri" seviyorsan, belki bu tür animeler sana hitap edebilir. Ama daha derinlikli, daha karmaşık bir şeyler arıyorsan, uzak dur derim.

7. "Hafıza Kaybı" Klasiği

Ya bu "hafıza kaybı" klasiği de nedir ya! İsekai animelerinde illa ki ana karakter hafızasını kaybedecek, kim olduğunu, nereden geldiğini unutacak. Sanki başka bir dünyaya gitmek, bir "amnezi kliniğine" yatmakla aynı şeymiş gibi! Tamam, anlıyorum, belki gizem yaratmak istiyorlar ama bu kadar da abartılmamalı. Hani biraz yaratıcılık, biraz özgünlük olsa fena olmaz. Karakter sürekli geçmişini hatırlamaya çalışıyor, sürekli ipuçları arıyor, e hani nerede o dünyanın gerçekliği, nerede o yeni kimlik arayışı?

Bu durum, sadece hikayeyi uzatmakla kalmıyor, aynı zamanda karakteri de pasifize ediyor. Çünkü bütün olay, karakterin geçmişini hatırlamasıyla sınırlı kalıyor. Karakter de sürekli şaşkın, sürekli kafası karışık. E hani nerede o karakterin motivasyonu, nerede o dünyaya adapte olma çabası? "Hafıza kaybı" klasiği, hikayenin önüne geçince, geriye sadece boş bir "kimlik arayışı" kalıyor. Mesela, "Grimgar of Fantasy and Ash" var ya, o anime de bu tuzağa düşüyor. Adamlar hafızalarını kaybediyor, sonra da ne yapacaklarını şaşırıyorlar.

Bunun yerine, karakterin geçmişini yavaş yavaş hatırlaması, yeni kimliğiyle bütünleştirmesi çok daha güzel olur. Hani "Erased"deki Satoru gibi, adam zamanda geriye gidiyor, geçmişini değiştiriyor, ama sonuçlarıyla yüzleşiyor. Yoksa sadece "unutkanlık simülasyonu" izlemekle hikaye anlatılmaz. Biraz gerilim, biraz dram, biraz da karakter gelişimi... İşte o zaman tadından yenmez bir isekai animemiz olur. Yoksa sadece "hafıza oyunu" izlemekten öteye gidemeyiz.

Ruhsal Not: Geçmiş, bizi biz yapan şeydir! Karakterin geçmişiyle yüzleşmesi, onun içsel yolculuğunun bir parçası olmalı. Yoksa sadece dışsal bir engel olarak kalır.

Perde Aralığı: Eğer "gizem romanları" seviyorsan, belki bu tür animeler sana hitap edebilir. Ama daha sürükleyici, daha anlamlı bir şeyler arıyorsan, uzak dur derim.

8. "Tesadüfler Silsilesi" Abartısı

Ya bu "tesadüfler silsilesi" de nedir ya! İsekai animelerinde illa ki her şey tesadüfen olacak, karakter sürekli doğru zamanda doğru yerde olacak, sürekli mucizeler yaşayacak. Sanki başka bir dünyaya gitmek, bir "şans oyununa" katılmakla aynı şeymiş gibi! Tamam, anlıyorum, belki heyecan yaratmak istiyorlar ama bu kadar da abartılmamalı. Hani biraz mantık, biraz olasılık olsa fena olmaz. Karakter sürekli kurtarılıyor, sürekli yardım alıyor, e hani nerede o karakterin çabası, nerede o kendi ayakları üzerinde durma isteği?

Bu durum, sadece hikayeyi inandırıcı olmaktan çıkarmakla kalmıyor, aynı zamanda karakteri de bağımlı yapıyor. Çünkü bütün olay, karakterin şansına bağlı kalmasıyla sınırlı kalıyor. Karakter de sürekli başkalarına güveniyor, sürekli yardım bekliyor. E hani nerede o karakterin sorumluluğu, nerede o kendi kaderini tayin etme gücü? "Tesadüfler silsilesi", hikayenin önüne geçince, geriye sadece boş bir "kurtarılma hikayesi" kalıyor. Mesela, "Smartphone" anime var ya, o da bu tuzağa düşüyor. Karakter sürekli birileri tarafından kurtarılıyor, sonra da ne yapacağını şaşırıyor.

Bunun yerine, karakterin kendi çabasıyla başarılı olması, zorlukları aşması çok daha güzel olur. Hani "Ascendance of a Bookworm"daki Main gibi, kız kendi hayalleri için çalışıyor, kendi yolunu çiziyor. Yoksa sadece "şanslı olma simülasyonu" izlemekle hikaye anlatılmaz. Biraz azim, biraz kararlılık, biraz da karakter gelişimi... İşte o zaman tadından yenmez bir isekai animemiz olur. Yoksa sadece "şans oyunu" izlemekten öteye gidemeyiz.

Ruhsal Not: Şans, sadece bir başlangıçtır! Karakterin kendi çabası, onun içsel yolculuğunun bir parçası olmalı. Yoksa sadece dışsal bir faktör olarak kalır.

Perde Aralığı: Eğer "komedi filmleri" seviyorsan, belki bu tür animeler sana hitap edebilir. Ama daha gerçekçi, daha ilham verici bir şeyler arıyorsan, uzak dur derim.

9. "Aynı Tip" Karakter Tasarımları

Ya bu "aynı tip" karakter tasarımları da nedir ya! İsekai animelerinde illa ki bütün karakterler aynı yüze, aynı vücuda, aynı saç rengine sahip olacak. Sanki başka bir dünyaya gitmek, bir "klonlama fabrikasına" girmekle aynı şeymiş gibi! Tamam, anlıyorum, belki kolaylık sağlamak istiyorlar ama bu kadar da abartılmamalı. Hani biraz çeşitlilik, biraz özgünlük olsa fena olmaz. Karakter sürekli diğerleriyle karıştırılıyor, sürekli aynı kıyafetleri giyiyor, e hani nerede o karakterin kişiliği, nerede o farklılığı?

Bu durum, sadece karakterleri ayırt etmeyi zorlaştırmakla kalmıyor, aynı zamanda dünyayı da renksizleştiriyor. Çünkü bütün olay, karakterlerin ne kadar sevimli olduğunu göstermekle sınırlı kalıyor. Karakterler de sürekli aynı pozları veriyor, sürekli aynı ifadeleri kullanıyor. E hani nerede o dünyanın kültürü, nerede o farklılıkların zenginliği? "Aynı tip" karakter tasarımları, hikayenin önüne geçince, geriye sadece boş bir "görsel şölen" kalıyor. Mesela, "Isekai Cheat Magician" var ya, o anime de bu tuzağa düşüyor. Bütün karakterler birbirine benziyor, sonra da kimin kim olduğunu karıştırıyorsun.

Bunun yerine, karakterlerin farklı özelliklere sahip olması, kendi tarzlarını yansıtması çok daha güzel olur. Hani "Somali and the Forest Spirit"teki Somali gibi, kızın kendine has bir görünümü var, kendi duygularını yansıtıyor. Yoksa sadece "göz yormaca" izlemekle hikaye anlatılmaz. Biraz yaratıcılık, biraz özgünlük, biraz da karakter gelişimi... İşte o zaman tadından yenmez bir isekai animemiz olur. Yoksa sadece "model defilesi" izlemekten öteye gidemeyiz.

Ruhsal Not: Herkes farklıdır, herkes özeldir! Karakterin farklılığı, onun içsel yolculuğunun bir parçası olmalı. Yoksa sadece dışsal bir özellik olarak kalır.

Perde Aralığı: Eğer "moda dergileri" seviyorsan, belki bu tür animeler sana hitap edebilir. Ama daha anlamlı, daha ilham verici bir şeyler arıyorsan, uzak dur derim.

10. "Sonuçsuz Kalan Yan Hikayeler" Mezarlığı

Ya bu "sonuçsuz kalan yan hikayeler" de nedir ya! İsekai animelerinde illa ki bir sürü yan hikaye başlayacak, sonra da hiçbirine dokunulmayacak, hepsi havada kalacak. Sanki başka bir dünyaya gitmek, bir "yarım kalmış roman" okumakla aynı şeymiş gibi! Tamam, anlıyorum, belki dünyayı genişletmek istiyorlar ama bu kadar da abartılmamalı. Hani biraz tamamlama, biraz tatmin olsa fena olmaz. Karakter sürekli yeni insanlarla tanışıyor, sürekli yeni görevler alıyor, e hani nerede o hikayelerin sonu, nerede o karakterlerin kaderi?

Bu durum, sadece hikayeyi dağınık yapmakla kalmıyor, aynı zamanda izleyiciyi de hayal kırıklığına uğratıyor. Çünkü bütün olay, karakterin ne kadar meşgul olduğunu göstermekle sınırlı kalıyor. Karakter de sürekli bir yerden bir yere koşturuyor, sürekli bir şeylerle uğraşıyor. E hani nerede o karakterin amacı, nerede o hikayelerin anlamı? "Sonuçsuz kalan yan hikayeler", hikayenin önüne geçince, geriye sadece boş bir "vaatler silsilesi" kalıyor. Mesela, "Overlord" var ya, o anime de bu tuzağa düşüyor. Bir sürü karakter var, bir sürü olay oluyor, sonra da hiçbir şey sonuçlanmıyor.

Bunun yerine, yan hikayelerin tamamlanması, karakterlerin kaderinin belirlenmesi çok daha güzel olur. Hani "Attack on Titan"daki Levi gibi, adamın bir sürü kaybı var, bir sürü acısı var, ama sonunda bir amaç buluyor. Yoksa sadece "oyalanma taktikleri" izlemekle hikaye anlatılmaz. Biraz bağlılık, biraz sadakat, biraz da karakter gelişimi... İşte o zaman tadından yenmez bir isekai animemiz olur. Yoksa sadece "yarım kalmışlık hissi" yaşamakla kalırız.

Ruhsal Not: Her hikayenin bir sonu vardır! Karakterin hikayesinin tamamlanması, onun içsel yolculuğunun bir parçası olmalı. Yoksa sadece dışsal bir olay olarak kalır.

Perde Aralığı: Eğer "sabırsız" biriysen, bu tür animeler sana göre değil. Ama "beklemeyi" seviyorsan, belki bir gün tamamlanırlar.